Ciała stałe
dodane: 13 marca 2006
CIAŁO STAŁE - ciało wyróżniające się uporządkowanym układem atomów (cząsteczek), które tworzą trwałą strukturę, zwaną siecią krystaliczną; uporządkowanie polega na periodycznym powtarzaniu się w trzech kierunkach układu współrzędnych podstawowego modelu przestrzennego, zw. komórką elementarną kryształu. Do początków XX w. za ciała stałe uważano wszystkie substancje wykazujące sprężystość postaci (tzn. zdolność powracania do pierwotnych wymiarów i kształtu po przerwaniu działania sił odkształcających); właściwość tę mają także takie ciała, jak szkliwa i polimery, zaliczane dawniej do ciał stałych, chociaż w strukturze ich brak uporządkowania przestrzennego; obecnie ciała te uważane są za przechłodzone ciecze ( bezpostaciowe ciała). Badania wykazały, że własności (mechaniczne, optyczne, elektr., magnetyczne i in.) ciał stałych zależą od rodzaju atomów wchodzących w skład ciał stałych, ich rozmieszczenia (a więc wewnętrznej budowy ciał stałych) i wzajemnego oddziaływania. Poznanie tych zależności ma ogromne znaczenie teoretyczne i praktyczne; zajmuje się tym jedna z najmłodszych dziedzin fizyki - fizyka ciał stałych.
Reklama
W ciele
stałym swoboda ruchu molekuł jest jeszcze bardziej ograniczona niż w cieczy.
Molekuły ciała bez działania sił zewnętrznych nie mogą przesuwać się w jednej
względem drugich, a tylko wykonują w swym ruchu cieplnym drgania koło położeń
równowagi. Wiemy, jak trudno jest przełamać czy rozciągnąć pręt metalowy lub
rozłupać drewno. Każdorazowej bowiem zmianie objętości lub kształtu ciała
stałego przeciwstawiają się znaczne siły międzymolekularne. Przy zbliżaniu
molekuł działają (podobnie jak w cieczach) siły odpychania, przy oddalaniu
molekuł - na większych odległościach przejawia się działanie sił przyciągania.
Większość ciał stałych ma budowę krystaliczną. Do ciał niekrystalicznych
(bezpostaciowych) nalezą naprzykład tworzywa sztuczne, włókna sztuczne, guma.
Najdrobniejsze okruszki soli kamiennej oglądane pod mikroskopem są kryształkami.
Metale mają budowę drobnokrystaliczną, tzn. składają się z wielu drobniutkich
kryształków ułożonych w sposób nieuporządkowany. Budową krystaliczną metali
można zaobserwować na przełomie pręta cynkowego. Charakterystyczne skrzypienie
przy zginaniu pręta cynkowego jest spowodowane tarciem między poszczególnymi
kryształkami metalu.
W węzłach sieci krystalicznej mogą być
osadzone oddzielnie atomy, cząsteczki lub jony. Mają one bardzo ograniczoną
swobodę ruchów, a mianowicie mogą wykonywać mogą wykonywać tylko ruchy drgające
względem swoich stałych położeń równowagi.
W pewnych warunkach mogą one
przedostać się do strefy działania innych atomów, cząsteczek lub jonów i
dyfundować przez powierzchnię rozgraniczającą dwa ciała. Potwierdzeniem
doświadczalnym zjawiska dyfuzji w ciałach stałych jest przenikanie atomów złota
do ołowiu. Jeśli na przykład dobrze wypolerowane płytki - ołowiu i złota -
ściśle ze sobą zetkniemy i pozostawimy w tych warunkach na przeciąg kilku
miesięcy, to po upływie tego czasu zauważymy, że atomy złota przeniknęły do
warstewki powierzchniowej ołowiu.
Struktura krystaliczna ciał
stałych
W zależności od tego czy w węzłach sieci krystalicznej są
osadzone oddzielne atomy, jony czy cząsteczki, rozróżniamy struktury: atomową,
jonową, cząsteczkową, oraz metaliczną.
- Struktura atomowa. Przykładem jest
kryształ diamentu lub grafitu z osadzonymi w węzłach sieci atomami węgla.
-
Struktura jonowa. Przykładem jest omówiony poprzednio kryształ soli kamiennej z
osadzonymi na przemian jonami Na+ i Cl-. Substancje w roztworach wodnych oraz w
stanie stopionym rozpadają się na swobodne jony.
- Struktura cząsteczkowa.
Przykładem jej są kryształy lodu, cukru, siarki i jonu z osadzonymi w węzłach
sieci cząsteczkami. Cząsteczkami są związane ze sobą siłami przyciągania
niędzymolekularnego, wskutek tego substancje takie cechuje niska temperatura
topnienia i mała twardość.
- Struktura metaliczna. Struktura ta różni się
zasadniczo od poprzednio wymienionych struktur. Przykładem jej są metale. Sieć
krystaliczna metali zawiera dodatnie jony metalu, między którymi poruszają się
swobodnie uwolnione z atomów elektrony.
- Możesz także:
- wysłać link do znajomego
- lub wydrukować tą stronę