Świteź
dodane: 23 września 2001
"Świteź" to wspaniały opis przestrzeni - ciemnego boru Płużyn, jeziora, które w nocy wywołuje romantyczne złudzenia optyczne. Człowiek czuje się zamknięty w kosmicznej kuli, zarazem w ciemności boru. Przedstawione w utworze noc i ciemność oraz bliskość natury to właśnie cechy romantyczne. Tu gdzie dziś rozciąga się jezioro, dawniej był gród litewski. Mężczyzn grodu wezwał książę Mendog do walki z carem. Kobiety pozostały same i zostały zaatakowane przez Ruś. Córka Tuhana próbowała zapobiec tragedii modląc się do Boga i protestując przeciw pogańskiemu pomysłowi samounicestwienia (mieszkanki grodu, pragnąc uniknąć hańby, postanowiły dokonać samobójstwa i zniszczyć wszystkie bogactwa). Bóg wysłuchał córki Tuhana. Zamienił miasto w jezioro, a ludzi w kwiaty i zioła. Kwiaty "cary" mają zdolność trucicielską i doświadczyli tego car i jego poddani.
Reklama
Zachwyceni
pięknością kwiatów zrywali je i otruli się. Ballada i legenda w niej zawarta ma
cechy romantyczne:
- jest romantyczną
interpretacją danego zjawiska, jest odpowiedzią na pytanie: jak powstało jezioro
Świteź, zioła i kwiaty;
- fantastyka -
polega na cudownym przemienieniu ludzi w kwiaty i zioła, a miasta w jezioro, na
obecności syreny (postaci baśniowej), która relacjonuje historię;
- tajemniczość - miejsce akcji jest
opisane tajemniczo, groźnie (zatopione w ciemnym borze), legendy głoszą, że
dzieją się tam straszne rzeczy;
-
historyzm - opowieść o zatopionym mieście odwołuje się do historii Litwy i jej
walk z Rosją;
- postawa kobiet i mężczyzn
walczących z wrogiem ożywia element patriotyczny;
- świat przyrody - tafla wody, gwiazdy,
bór, kwiaty, noc - opis ten odgrywa ważną rolę i jest charakterystyczny dla
romantyzmu.
- Możesz także:
- wysłać link do znajomego
- lub wydrukować tą stronę
