Dziady cz.III
dodane: 23 września 2001
Wieść o wybuchu powstania listopadowego zastała Adama Mickiewicza w
Rzymie. Był to grudzień 1830, ale dopiero w kwietniu następnego roku wyjechał do
Paryża, a następnie przybył do Wielkopolski. Niestety, nie udało mu się
przekroczyć granicy Królestwa Kongresowego. Po upadku powstania w marcu 1832
roku Mickiewicz wyjechał do Drezna.
Legenda literacka głosi,
że pomysł napisania "Dziadów" cz.III powstał w wyobraźni poety w niedzielę 25
marca 1832 roku w katedrze drezdeńskiej, podczas uroczystej mszy, uświetnionej
muzyką Mozarta. Pierwsza wersja utworu była gotowa 6 kwietnia, ostateczna 29
kwietnia, drukiem dramat ukazał się w październiku 1832 roku.
Reklama
Głównym
problemem utworu jest ukazanie różnorodnych antagonizmów: między Rosją a Polską,
między despotyzmem a wolnością, między dobrem a złem. Despotyzm władców stał się
motorem ówczesnych dziejów, panoszy się żądza władzy i ucisk
narodów.
Jedynym łącznikiem między częścią drugą i czwartą
"Dziadów" a częścią trzecią jest postać Gustawa, który przeżywa w celi klasztoru
bazylianów znamienne przeistoczenie. Słowa wypisane na ścianie celi "Gustaw
umarł, narodził się Konrad" mają znaczenie symboliczne. Informują, że
nieszczęśliwy kochanek Gustaw staje się bojownikiem o wolność swego narodu. To
przeobrażenie było charakterystyczne w ogóle dla polskiego bohatera
romantycznego, u którego romantyczna miłość schodziła na drugi plan, ponieważ
głównym celem stała się walka narodowowyzwoleńcza. Bezpośrednim bodźcem do
napisania "Dziadów" cz.III był upadek powstania listopadowego, poeta jednak,
który nie brał udziału w powstaniu, opisał w utworze wydarzenia wcześniejsze, w
których uczestniczył, związane z procesem filaretów w Wilnie. Dedykacja,
zamieszczona na wstępie dzieła, brzmi: "Świętej pamięci Janowi Sobolewskiemu,
Cyprianowi Daszkiewiczowi, Feliksowi Kółakowskiemu spółuczniom - spółwięźniom -
spółwygnańcom za miłość ku ojczyźnie - prześladowanym, z tęsknoty - ku ojczyźnie
- zmarłym w Archangielu - na Moskwie - w Petersburgu, narodowej sprawy
męczennikom poświęca autor".
Poeta przedstawił martyrologię
polskiej młodzieży, scharakteryzował zróżnicowane pod względem poglądów i
postawy ideologicznej społeczeństwo polskie, ukazał metody działania carskich
urzędników.
- Możesz także:
- wysłać link do znajomego
- lub wydrukować tą stronę
