Logowanie

Streszczenie

Buddenbrookowie

dodane: 23 września 2001

  Jednak zbyt mała wewnętrzna wartość i siła sprawiają, że pod presją sytuacji popada w konflikt z sobą samym i szuka pociechy w przesadnej religijności. Jego syn, Tomasz, próbuje dostosować się do nowych sposobów prowadzenia interesów, jakie dyktuje zaostrzająca się walka konkurencyjna, przeżywa rozdźwięk wewnętrzny daleko intensywniej i ponosi ostatecznie klęskę.

  W niezgodzie z sobą, w niezgodzie z otoczeniem (w domu i na giełdzie) popada w końcu w ostry kryzys psychiczny, z którego nie ma wyjścia. Jedyny przedstawiciel czwartego pokolenia, syn Tomasza, Hanno, w ogóle już nie staje do walki życiowej, nie dochodzi do wieku dojrzałego, wykazuje brak minimalnej choćby odporności fizycznej i psychicznej, nie umie się zupełnie dostosować do otoczenia, żyje tylko muzyką. Jako kilkunastoletni chłopiec umiera na tyfus, zamykajac dzieje "upadku rodziny".

Reklama

  Inne postacie powieści uzupełniają te dzieje w sposób nader wyrazisty, np. młodszy brat Tomasza, Christian, który przez zupełny brak zainteresowań kupieckich i niefortunne powiązania prywatne deklasuje się szybko, czy Tony, siostra Tomasza, która dzięki uczuciu do Mortena Schwarzkopfa miała szansę wydobycia się poza sferę upadającej burżuazji, ale za słaba, by oprzeć się naciskowi rodziny (a także własnych przesądów), wchodzi na nieuchronną drogę "upadku" poprzez dwa nieudane małżeństwa: rujnują one jej pozycję zewnętrzną, co z kolei potęguje pęknięcie wewnętrzne. Tony zachowuje wprawdzie pozornie równowagę ducha wobec katastrof rodzinnych, ale tylko dlatego, że "nie przyjmując do wiadomości" przykrych spraw, stanęła w rozwoju wewnętrznym jako anachronicznie naiwna, tragikomiczna w końcu figura powieści.

  W duchu naturalizmu ujmuje Tomasz Mann historię Buddenbrooków, w której tak ważnymi elementami są środowisko i dziedziczność i która m.in. jest studium psychologicznym degradacji biologicznej i towarzyszącego jej przerafinowania duchowego (w tym względzie pouczające jest prześledzenie wzrostu znaczenia przeżyć estetycznych w miarę zanikania tężyzny życiowej Buddenbrooków). W duchu realizmu krytycznego rozszerza jednak znacznie tło tej historii, dając powieść obyczajową, której krytycyzm posługuje się niejednokrotnie ironią, przechodzącą nawet w oskarżycielską satyrę (np. w partii dotyczącej szkolnych doświadczeń Hanno Buddenbrooka).


Przygotowali
Rafał - Dreamer@poczta.fm
Paweł Florczak

Nasze serwisy